O principio da incerteza: retrospectiva a Nobuhiro Suwa no D'A Film Festival

Do 26 de abril ao 6 de maio, o D'A Film Festival de Barcelona dedica unha exclusiva retrospectiva á obra de Nobuhiro Suwa, autor da marabillosa O león dorme esta noite. Deixámosvos co estupendo texto elaborado para a ocasión por Manu Yáñez e o vídeo promocional.

Manu Yáñez

Para Nobuhiro Suwa (Hiroshima, 1960), non hai outro camiño cara á verdade cinematográfica que a aceptación da incerteza. Unha máxima que na obra do xaponés acada múltiples formas, empezando pola súa reticencia a empregar guións pechados, favorecendo o traballo de improvisación cos seus actores e actrices, sexa Béatrice Dalle (H Story, 2001), Jean-Pierre Léaud (El león duerme esta noche, 2017) ou unha parella de nenas de nove anos (Yuki & Nina, 2009). Unha metodoloxía que sitúa cada momento do cinema de Suwa á beira dun abismo realista, un tremor que, emparellado coa fereza conceptual, xera filmes fendidos, cheos de sacudidas sensoriais e intelectuais. Como definir senón os intres en que os actores de H Story deixan de actuar, incapaces de poñer en escena un remake de Hiroshima mon amour (o proxecto fracasado, ese gran leitmotiv do cinema da modernidade)? Ou como describir os planos de cor vermella que acompasan poeticamente a agonía romántica de Valeria Bruni Tedeschi e Bruno Todeschini en Un couple parfait (2005)?

Neste cinema aberto ao misterio xoga un papel central o encuentro fílmico entre Oriente e Occidente. Así, M/other (1999) pode verse como a irmandade entre a herdanza de Yasujiro Ozu –coa súa capacidade para sondear a realidade xaponesa a través do doméstico– e o espírito de John Cassavetes, coa súa abordaxe inquieta ás turbulencias emocionais. Un diálogo intercontinental ao que cabería sumar a sombra alongada de Viaggio in Italia de Roberto Rossellini, proxectada sobre as revelacións amorosas de Un couple parfait, ou os achegamentos ao fantasmagórico de Alfred Hitchcock, Kenji Mizoguchi e Jacques Rivette, que colisionan n'O león dorme esta noite. Suwa, ese cineasta que converte o vello en novo, o afastado en próximo, o enigmático en pura clarividencia.

Manu Yáñez

 

Outras novas

  • Agora, Abrir puertas y ventanas revélase como algo aínda máis significativo que no momento da súa estrea mundial: película intimista pero non pechada sobre si mesma, tráta á vez da culminación dun certo novo cinema arxentino —con todos os matices e diferenzas, o que vai de Lisandro Alonso a Matías Piñeiro, de Lucrecia Martel a Celina Murga— e da súa apertura cara a outros horizontes.

  • "Sen unha orde clara, pensei neses filmes que estiveran preto do proceso de creación de Longa noite, dos que falabamos na preparación da rodaxe ou durante o proceso de montaxe de imaxe ou son. Xunto a eles, tamén algúns que forman parte dos favoritos de sempre, os que dun xeito ou outro te acompañan a todas partes. É, como todas, unha listaxe incompleta, un bosquexo imperfecto e que vai cambiando."
    Eloy Enciso