Os 10 filmes favoritos de Nobuhiro Suwa

A petición da Revista Fotogramas o director d'O león dorme esta noite elaborou unha listaxe con 10 títulos fundamentais da historia do cinema que o marcaron no seu proceso creativo. Tomade boa nota!

Nobuhiro Suwa

  • «Os Irmáns Louis e Auguste Lumière déronme moita inspiración e aínda seguen a darma». Na imaxe a primera película da historia do cinema, A saída dos obreiros da fábrica, proxectada no número 14 do Boulevard des Capucines de París, o 28 de decembro de 1895.

  • Unha partida de campo (Jean Renoir, 1936): «Éncheme de felicidade e case me fai chorar tan só con ver a luz que muda cada momento na pantalla, os movementos das árbores e da superficie da auga. Aprecio a beleza da emoción producida pola conexión coa natureza.»

  • Contos da lúa pálida de agosto (Kenji Mizoguchi, 1953): «No cinema hai cousas que non se deben ver, non se poden debuxar ou expresar, non embargantes a beleza que crea Mizoguchi non existiría se el non tivese medo ou horror cara a esas cousas».

  • Os 400 golpes (François Truffaut, 1959): «Deume moito ánimo pare comezar a crear. Para min foi a primeira obra na que os nenos, coas súas propias mans, encontraban o seu lugar na película.»

  • Vivir a súa vida (Jean Luc Godard, 1962): «Deume esperanza. Unha película non nolo ensina todo, hai cousas que non se ensinan e non se ven, e por iso podemos recuperar a conexión co mundo que temos perdido.»

  • Faces (John Cassavetes, 1968): «Sorprendeume moito que se poida expresar como é o ser humano; tan tráxico, tan ridículo, tan caótico e tan tolo, e todo iso confiando na capacidade dos actores.»

  • A mamá e a puta (Jean Eustache, 1973): «Sentín unha esperanza de que o cinema non é un mundo de mentiras, senón que ten que ver coa miña vida e co mundo real en que vivimos.»

  • El espíritu de la colmena (Víctor Erice, 1973): «Impresionoume a mirada de Ana. A nena encontra a fin do mundo, a crueldade. Tnta atravesar o mundo como se a súa mirada fose unha cámara ou a película mesma.»

  • Typhoon Club (Shinyi Somai, 1985), a más descoñecida en occidente de todas as propostas: «Deume forza para facer películas cuando era estudante e estaba desesperado co cinema xaponés. Os movementos e expresións de mozos que aínda son inestábeis emocionalmente invaden o filme.»

  • Cabalo diñeiro (Pedro Costa): «Un traballo moi estrito, como se afinase unha guitarra con sumo coidado. O filme abre a porta a outras persoas coas que convive. Velaquí unha nova postura dos seres humanos que fan películas e dos seres humanos que as ven.»

Outras novas